Gramatica

A conjugação de esperar

não é dificil

seu passado commeça com "eu"

eu esperei

o presente acontece habitualmente

entre os risos da gente

espero, espero

ou espere, quando só tenha a vontade

se não tenho a certeza.

O mais complicado é o futuro.

Além das gramaticas da vida

como dificil é de construir

essas duas palavrinhas

vou esperar.

I want someone to know

Try and be honest with your poems.
Even though they are asking me to deposit myself and myself feels torn, myself feels expended, my self feels worn out and wasted in loves forged, sentiment invented.
I am scared I am going to touch the pen and bitterness will drip on the page.
And then my pain will have poisoned not only myself but the writing others will read.
This immortality is undeserved of you, even in the space of bitterness.
Through my love for a man have been inserted in me integrants of humanity that disgust me, that ridicule me for being human.
Within my anger lives the hate for the machinery that fabricated my optimism.
My existence is bleeding in the knowledge that you exist.
That you exist so quietly, so unnoticed from the judgements of others .
I told everyone what you did.
I want someone to know.

Nightraveller

Above the fields of alhambra i see the night sky adoring me like a god of the valleys my old body is stretched to fill the shores the faint light of the moon scatter the shades the shy waves sculpt the freshness of its ends I find the grass under my toes strange i climb the parks and read on the park benches a ceremony of ageing, leaves make their way on my feet like love is born in their fall i stand in the volcanic ashes of my being. sleep carries me always to the next morning.

Νυχτερινή Εκτέλεση

Το φεγγάρι κρεμόταν στον ουρανό
σαν απόφαση
έτοιμη
βυθισμένη στην προσμονή της .
Το χαμόγελο του δήμιου του θάρρους που την προσκαλούσε να χώρισει τη ζωή στα δύο,
Τον αποστάτη τον έρωτα να χωρίσει από το θάνατο του τον απαιτούμενο.
Έστεκε το φεγγάρι στερεωμένο
σαν πορτραίτο
σαν την ψυχή μου,
κοιταζόμασταν αμείλικτα μήπως υποχωρίσει πρώτη η ζωή εκείνη πρώιμος ζητιάνος και καταπατητής γυρνούσε στα πεζοδρόμια, οι γωνίες των δρόμων αιχμηρές, απολείπειν το εγώ μου στην καταπίεση την ελευθερία.
Από ένα τσουβάλι αποχές, από ένα μάζωμα εποχές, απ' τον εχώντων τα σπίτια, να γκρεμιστεί το έχω και οι τριάδες, ν'απαστατήσουν οι έρωτες, ν'ανοιχτούν οι ουρανοί
να ελευθερωθούν οι ψυχές μας οι σκλάβοι απ' τα δεσμά τους.

Together in London

The road roars

The wind paves the park

the patches of grass all surrounded by lives

Legs standing. Parks still.

the tube imminent.

the lives of others unfolding

scattered like pins in the swirl of humanity

of this city, made of roads that would take us to each other, all unknowns to more places to be alone together, between lives we know nothing and, at this very moment, everything about.

Solidarity finds me under the tree feasting on the breaking cars.

the traffic lights that change

The life that passes through me. Like a breeze. My eyes feast.

I hear the carriage coming like the sound of time

And I hold on the rail tight.

And we mind the gap

Between where we are and what is happy

Stand on the right

London.

What have you made of all of us?

Theory

We are a memory - a past urging to be relived. A ghost -we are- delusional about the realm of its existence.
We are a line of coke.
We are post-modernism. Post-respect.
A limbo,
a pleasurable aesthetic,
an anarchic parade's indifferent revolt.
We are an idea, the idea of disabled happiness,
the idea of futile joy, the absurd.
We my love, with laughter, with sterile devotion
are a theory in vain search of an application.

Σκιές και Άνθρωποι

Μου είπες για τη μητέρα σου που χάθηκε και κοίταξα αλλού και κοίταξα κάτω και σ' ακουγα, μ' από κείνη τη στιγμή δεν έφτανε κανένα απ'τα λόγια σου τ'άλλα για να σε ξέρω.
Ήταν τέτοιο το κενό που μας έδενε που κάθε σου πρόταση ήλπιζα να τελειώσει με το "και έτσι έφυγε" και "ένιωσα μόνος" και "ήμουν τόσων χρονών" και "δεν με ήξερα", και "ίσως δεν με ήξερε ούτε κι εκείνη."
Σε κοιτούσα έτσι που στεκώσουν ολόκληρος στη μέση του δωματίου να μιλάς σαν να μαι δίπλα σου και αναρωτιόμουν από πότε γνωρίζω σκιές και νομίζω πως ξέρω τους ανθρώπους τους ίδιους. Σε άκουγα μέσα στις παύσεις ψάχνοντας να βρώ κάποια οικοιότητα με το μέσα σου το ξένο, σαν να την άξιζα, σαν να τη χρωστούσα
Στις μικρές αποστάσεις του δωματιου με πονούσε πως άντεξε να χωρέσει τόση απουσία. Υπέθεσα έτσι ξεκινούν οι διαδρομές, από μακριά. Κατακάθησε η νύχτα, καθυσηχάστηκα κι εγώ. Ανοιξα βήμα με το φορτίο του αγνωστου, (εσύ μιλούσες), με το φορίο του ξένου περπάτησα που ελπίζει ο δρόμος που τον οδηγεί να τον περάσει για δικό του.

Κάνε με τηλεσκόπιο.

Κάνε με τηλεσκόπιο. Γύρισε με, απο μέσα μου, να δεις το γαλαξία να μοιάζει δίπλα σου.
Αν αυτός ο κόσμος δεν σου φτάνει κανε με τηλεσκόπιο να σου δείξω τους δακτύλιους στους πλανήτες που κρατουν τα μάτια σου.
Είναι ελπίδα, τόση απόσταση που έχουν από το λίγο του εγώ, από το άσχημο του εδώ, αυτού του κόσμου. Το μακρια έχει χώρο να με γεμίσει με αστέρια
Ξέρεις τι κουβαλούν τ'αστέρια;
Γύρισε με, και είναι η φαντασία μου τηλεσκόπιο να σου δώσει το σύμπαν που χρειάζεσαι.

Ανωφέλειες

Οι αχοί στο ποταμι ακολουθούν τη φωνή των ματιών, των χεριών, το γουδί της σιωπής, στο κουπί της νύχτας, η άλλη όχθη ακίνητη γυμνωμένη, ο λογισμός των πλοίων που περνούν και η νύχτα αλόγιστη, αλώβητο κυνηγιέται στο κύμα το ακουστικό, το φως αμίλητο σε κοιτάζει πως με κοιτάς.

Θέλω να σε ξέρω.

"θέλω"
διψασμένο για μια αιχμή φεγγάρι χορευτική όπως ορκίζεσαι
στο μοναστήρι εκείνο της σκέψης
που γνωρίζει το τέλος και σε ζητάει
έτσι
κι αλλιως
ανηπάκουο.

Απομεινάρια

Μικρό μεθυσμένο δωμάτιο, παλμοί οι παγιδευμένοι, ανήσυχη σκόνη, το βιβλιο, λήθη, νιώθει τη μέθη, ένα σεντόνι τυλιγμένο στην ορμή, τα τσαλακώματα των χεριών σου, στο στήθος σου διαβάτης,
πιάσε με.
Άρχισες να μιλάς, γλώσσα που στροβιλίζεται των χειλιών, αδειασμένο μυαλό, στην μέση, από νύχτα, τελειώνει το φώς ανάμεσα μας, το ξέρεις, πρίν το τώρα το νωρίς, επιστροφές των δρόμων, το τέλος, το πρωί.
Απομεινάρια.

Ανώτατες Σχολές

Αγαπάω με κάποια ασυνέχεια , με κάποια ασυνέπεια, μέσα από την ανάγκη να κατανοηθώ και να κατανοήσω. Ένα τηλεσκόπιο, ένας φακός με όραση συνεσταλμένη βλέπω την αγάπη μια εκπαίδευση ολοκληρωμένη εαν δίνεσαι. Εαν καταλαβαίνεις. Γι' αυτό σου λέω.
Κι ας φύγεις, κι ας γινει εκείνη η φυγή αλύπητα κι ας μην εισαι ο πρώτος, κι ας είσαι μονάχα ώρες στο ρολόι. Δεν χρειάζονται χρόνια. Στιγμές χρειάζονται και εντυπώσεις. Μάθε μου. 

Διασταυρώσεις

Απόψε το βράδυ θέλω να θυμηθώ πώς είναι οι ,

πετρόχτιστοι οι κρυμμένοι οι σβηστοί 

οι δρόμοι όταν διπλώνουν,

πώς κατακαίγεται το μυαλό θέλω, στις διασταυρώσεις από τους ανθρώπους,

κι ας τίποτα μην γνωρίζουν για μένα, 

εκεί κατακτούνται οι ιδέες, τα λόγια που έλεγαν οι ανεπαίσθητες κινησεις του στόματος, 

οι βουβές οι κινήσεις του σώματος , θέλω

να δω πως κοιτούν όταν θυμώνεις, όταν γελάς, 

εμένα, τα δάχτυλα πως ακουμπούν το μέτωπο όταν αφήνεις να σε γεμίσει η στιγμή, 
θέλω τις αλήθειες που παρασκευάζεις τόσα χρόνια να προσπαθούν να με γραπώσουν, 

να μάθω πως θ'αλλάξουν τα μάτια σου πάνω μου, πώς θα μεγαλώσει το σώμα μου απ' τη μιλιά σου. 

Θέλω ξανά

σ'ένα παγκάκι χωρίς βροχή 

να υπάρχει για κάποιο βράδυ 

μόνο το θέλω ξενυχτισμένο.

Rickety Press

Rickety press wears wooly clothes and smells of salami.

Rickety press wears dim lights on a Sunday night and sounds like cards raining on the floor, like James Hunt walking in a hospital, like blue eyes.

Rickety press makes the noises Sunday needs to cover the pulling of the tides revealing the shores of the finishing week. And in its withdrawal the dawn of memories that are rising like the yeast that makes the bread of people one carries in his tommorows . And it's only a room. And it’s only a universe. And it doesn’t know me.

And on a Sunday night how soothing that is.

Note to a humanist

I have tried long and hard to find
the courage of soul required to let you be the
egocentric, seductive, knowledgable fickle coward
you always are unnoticeably, but now knowingly , for the sake of my heart to
find itself next to you. In this quest I have discovered that unambiguously my admiration
for my own self- not for who I am - in many ways not but a woman ordinary
but uncommon in the way that i loved you purely- is of much great lengths than
I expected - I find in the disgust for the thinness, for the calculated fakeness of your enthusiasms
a bitterness unoften, unusual for my skin to assimilate.
I don't know how best to say that
the tragedy, my dear,
is not that I love you
Is that it doesn't matter anymore.

Mágoa

The light glides through the stones, a petty white curtain stands between us, creaks of the bed, tidelike movements, cars passing, I hear it, an engine heart, the world that exists the world that is, outside. How does it always play the same worn out song, like a fading memoir, the gramophone of all the streets , of all the souls, an aggregate of humans, that wraps me like a blanket, enters me through the eyes, the toenails, the heart, cracked open, a chestnut. holds me in dispute, on edge unasleep disawaken, permeated. An unrest, an illustrious format of my being. God of Atheists [a prayer] why did you not make our walls thicker, those of our houses, those of our eyelids those of our hearts?

God of all things paper thin, [a plea] to rip easily, to be see-through, to resemble a nothing mascaraded to exist, a carnival of significance. You only left the nights for feeling, cemeteries.

Light pokes, tickles, mocks the absent, the avoiding. Creaks of the bed, creaks of the untruths I refuse to sleep on.

Then light flashes from a phone screen of words, of

Words               

Words   

Words       

Words             

Words    

Words              

It’s almost as if I hear gunshots the night contains, the night smooths, the night opens its hands for another grave, the memory expands, the bed creaks, I am standing and I am walking and I feel I exist even through the night denies me. I hold on to ideas I have carefully chosen myself, savour the self-inflicted illusions. The time accelerates, the hands tighten. I grip, I demand existence from the unconsciousness of a night faking itself. I pretend its pretending. All The Words so antithetical to those ideas I have chosen, they feel crafted, the phone screens give me an anti reality, the reality of the world outside has found its way through the stone. The words look at me, why is it that what chooses what is real is always beyond us? I beg the night to pause, I want to choose what is mine for one last time, then we both look away as I grip you in your sleep. The screens tell me , they don’t allow me to overwrite what is of factual substance without unwriting myself.

In panic, in contempt , in terms with, in compromise, in the middle of graveyards digging the thoughts, the words caressing the ever passing light, the streets, what we were never but were. Existence doesn’t exist! I think, I grip, I know, I hear, I translate I see, I close the eyes,

     I

         Wonder

How many nights will it take to forget that for you,

like a fork,

like a brush,

a hairdryer

irrelevant of my every human soul

like a chair

like a little thing
I was a difficult obedient object.

Thirst

The couple opposite me orders wine they make jokes, the waiter laughs

I get my coffee, how was your day?

My boss asked if I am ill.

The people in the office went for drinks afterwards

This book I am reading I bought

The waiter laughs.

I went for dinner with friends I met at a previous job last night.

Sugar with your latte?

Your rent is late.

And if most words with humans are governed by values that come in bills

don’t wonder with the thirst I come into your arms at night in silence.

The Limit of the Supremum

I , sleepwalking across words. 

I, waking up early, 7.20, 9 has the time that cant be lost come yet? 10 - fuck

notes made 

of human mind and paper 

such a frail material to carry the weight of so much future.

sometimes i think it'll rip and all the coffees we'd have together on our coach will drip right through it. 

sometimes i think it'll give me paper cuts deep enough for whole people to fall through them.

I find, in the ends, where pages fold, thoughts find pockets and stay. 

I find I hold dimensions beyond two the paper struggles with,

my words span beyond 210x297mm 

i want a page where i can write fuck all the way across and then 

"i exist for things other than what u left room for me for"

I love the sleepwalking though.

I love the riding of it, 

the hope of it

that’s leading always to those same measurable despairs.

Ντεκρεσέντο

Περώνιαζε το κρύο και βγήκα έξω με τις κάλτσες ν'ανασάνω το χιόνι. Πόσα χριστούγεννα θα περάσουν έτσι καμωμένα; Ανασαίνοντας το χρόνο που περνάει μεσ'απ' τα φώτα του δρόμου τ' αποκαμωμένα. Ξέχασα ν'ακούσω για μια στιγμή τ'αυτοκίνητα και τα σπίτια, το θόρυβο που κάνει η ανθρώπινη παρουσία στο τίποτα μα ανοίγωντας τ' αυτιά μου δεν συνάντησα παρα μόνο σιωπή. Γιατί ειναι σιωπιλή η αγάπη που έρχεται τα χριστούγενα, που ανοίγεται σε τραπέζια, που ξετυλίγεται σε χαρτιά, γιατί είναι αγάπη επιλήσμων. Με το παραχρονισμένο της τίποτα γυρίζει στους δρόμους να με τσακίζει. Έτσι στερεή, αναβάλωντας το τέλος απο εκείνο το αιώνιο και διαρκές που με καταβάλει από χρόνο σε χρόνο προσπαθούσα να θυμηθώ τη φωνή μου όταν είπα το γεια σας το αντίο, το σ'αγαπώ. Μήπως και ακούσω κάπως τη μουσική της ζωής καθώς περνάει απ' το ντεκρεσεντο στο πρίμο φινάλε. Και ζητάει το μυαλό, ζητάει ο νους, ζητάνε τα χέρια, τα χρόνια, τα μαλλία, ζητάνε τα χιόνια του Δεκέμβρη με τα μάτια των φίλων να ξαναπαίξει η μουσική του εντρέ.

Ε λοιπόν δεν το θέλω το εντρε των παιδιών σας, κουράστηκε η μέση μου να υποκρίνεται οτι διψάει για κάτι παραπάνω από ενα χαρτί και το παράθυρο να περνάει η ζωή χωρίς εμένα όπως θέλει , έπεσαν τόσα ξέφτια απ' τα ριμάδια των φιλιών σας που δεν τη θέλω πια τέτοια ενορχήστροση, θα την κρατίσω για τη ζωή των ανθρώπων. Εγώ μονάχα ένα φινάλε θέλω να με χωρέσει, να με βρεί να στέκομαι μουσκεμένος από τον έρωτα της ζωής αγκαλιασμένος στα βιβλία και την ατέρμονη συντροφια των γραμμών, των διαλεγμένων λέξεων, των μορφών που γνωρίζω σύντομα, που αποχεραιτώ συνεχόμενα, που γνωρίζω σκυφτά και διακεκομένα καθώς διαλέγουν κάθε ανομοιομορφία του λόγου.

Αυτά σκεφτόμουν όταν με βρήκε ο ίσκιος στο πεζούλι. Να κάνω σκέψεις καινούριες, να τις γνωρίζω προτότυπες, σαν έρωτας με ενα νεο σώμα να μου έρχονται νωχελικά και αχόρταγα. Έτσι ήξερα πως είχε έρθει η γένεση που ζητούσα, με μανία και μάτια βραχνά, αυτιά μουσκεμένα απ' την ηχώ της περπάτησα την πόρτα αναζητώντας τη θαλπωρή του χαρτιού.

Afternoons

The more I want to talk to you and I don't the more I write.
In the end, in my attempt to forget you I might end up writing you into being
the very root of my existence.

Don't write poems about me

I really think I could ever trust a man who would write poems about me. As if writing poems carries with its grandness an element of imminent disloyalty that is only disclosed to the one who writes himself. Is it that inspiration is unfaithful or that it is self loving? Or is it simply me who cannot stand the clarity and immediacy of my own reflection in the words of others, a tremble of they coming at me like a crystal jar over a kitchen fly.

In these words alone, one can see how love is born on the contrapositives.
I hate for what is.
I love for what is not.

There's also something else that would bother me though. His writing about me can't be but the result of an indeliberate attempt to find, an outcome of an inveterate search in the everything that exists and disappears in the presences of people in all the noises and unclarities, the surrealisms of any given togetherness. In search emerges the poet's condition, the decomposition of constructible realities, a licence to aberrate that defines what is created from the leftovers of what is.

This precise restlessness about the state of affairs is what would drive me mad. For I can't believe my soul was fabricated to withstand being the object of that much searching.